Kim jesteśmy?

Pamiętam swój szok, kiedy okazało się, że na wiosce, która stała się moim drugim domem, większość osób posiadających psy myśliwskie ma antidotum z apteki, by podać je w razie, gdyby pies zjadł trutkę. Zrozumiałam to lepiej, kiedy któregoś wieczoru znalazłam jednego z dokarmianych kotów w konwulsjach. Na szczęście znałam już wtedy ludzi z psami myśliwskimi, a kota udało się uratować. Kilkunastu innym, których ciała odkryłam o poranku, nikt nie pomógł. To one były celem.

Początkowo zagraniczne adopcje zdawały mi się być poza naszym zasięgiem, ale powtarzające się fale okrucieństwa w postaci trucia sprawiły, że postanowiliśmy zrobić wszystko, by koty po kastracjach koty nei wracały w te najbardziej niebezpieczne miejsca.

Sierpień 2021 spędzałam w Polsce i zostałam tam dłużej niż planowałam ze względów zdrowotnych i właśnie wtedy na Evii wybuchł największy (wówczas) pożar w historii współczesnej Europy. Pamiętam jak błagałam Thanasisa telefonicznie, by złapał wszystkie koty, które dokarmialiśmy, do stolarni, aby się z nimi mógł ewakuować. Thanasis powiedział, że zostanie do końca bronić swojego domu.

W najgorszą noc wywiózł wszystkie koty na plaże, by miały jak największe szanse na przeżycie. Wszystkie koty przeżyły, a dom Thanasisowi udało się uratować (na szczęście w noc kiedy dotarł tu ogień, wiatr osłabł). Na wyspę dojechaliśmy na końcówkę pożaru (akurat kiedy walka toczyła się o ostatni skrawek lasu na północy wyspy), na pozwolenie załatwione przez znajomego strażaka, by pomóc w tłumaczeniach polskim strażakom, którzy przyjechali tu na misję. Od tego czasu każdy wyjazd do Polski to dla mnie ogromny stres.
To ile kocich tragedii tu widziałam: chorych, żywych szkieletów, koczujących wokół śmietników, które były przeganiane, bo “bakterie”, nie da się opowiedzieć. Trzeba przeżyć zimę, którą po obfitym turystycznie lecie opuszczają nie tylko letnicy, ale też wielu lokalsów. Jest to tak obciążające psychicznie, że zimą, kiedy mamy już tyle kotów, że nie możemy przyjmować nowych, nie jeżdżę w miejsca, gdzie wiem, że pęknie mi serce: albo wbrew rozsądkowi, wrócę z kolejnym nieszczęściem.